ปฐม ภาค ๑ : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 286 / 5

ประโยค๑ - พระธัมมทัฬฆ์ฉบับแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 132 ๔. เรื่องพาลนักประดิษฐ์ [๑๒] [ข้อความเบื้องต้น] พระศาสดา เมื่อประทับอยู่ในพระเวหา ทรงปรารถนานักประดิษฐ์ ของคนพาล ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า "มามนมนุษย์

พระศาสดาได้ตรัสพระธรรมเทศนาเกี่ยวกับพาลนักประดิษฐ์ที่มีผลกระทบต่อสังคมในพระนครสาวัตดี โดยกล่าวถึงการที่พวกเขาสร้างความไม่สงบ และเอาทรัพย์จากคนที่ไม่สามารถป้องกันตนเองได้ พระศาสดาได้รับข่าวจากผู้คนในเม

ประโยค๒ - พระธัมม์ทัศนะถูกแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 133 เหล่านี้) จัดข้าวบูชาดุจและทยเป็นต้น (ส่งไป) ในพระวิหารนั้นแล เพื่อภิญญสูงมั่น แมคนเองก็ไม่อาจจากเรือน ก็รับเมื่อฉันกษัตริย์สังสิทธิเวลานั้นแล้ว ในว

ในเนื้อหานี้พูดถึงเรื่องราวการถวายบูชาในพระวิหารและการพูดคุยถึงคุณธรรมของคนฉลาดเมื่อเปรียบเทียบกับคนพาล พระสตาดได้กล่าวถึงความสำคัญของการรักษาความไม่ประมาทและการทำความดี พร้อมมีพระคาถาที่แนะนำให้ผู้คน

ประโยค - พระธรรมปัณฑิโก แปลง ภาค ๒ - หน้าที่ 135 ยอมรับชาความไม่ประมาท ไว้เหมือนอนุสรณ์ประเสริฐ บทว่า มา ปรมิ ทา ความว่า เพราะฉะนั้น ท่านทั้งหลายอย่าตาม ประกอบความประมาท คืออย่าให้ลากโจมไหวด้วยความประ

บทความนี้กล่าวถึงความสำคัญของการไม่ประมาทในพระธรรมปัณฑิโก โดยย้ำว่าความประมาทจะนำไปสู่อุปสรรคในการเข้าถึงพระนิพพาน และแนะนำให้ผู้ปฏิบัติไม่คิดหรือยึดติดกับสิ่งที่คอยกวนใจ การเข้าใจในความไม่ประมาทจะนำไ

ประโยค๒ - พระฐัมปทัชฎากับแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 137 บิดารู้และจุดได้ การรู้สัตว์เหล่านั้น ไม่ใช่วิสัยของเจ้า (เพราะ) วิสัยของเจ้า มีประมาณน้อย ส่วนการรู้การเห็นสัตว์ทั้งหลาย ผู้ดูตาและ เกิดอยู่โดยประการ

บทนี้กล่าวถึงการรู้และการเห็นตามพระพุทธวจนะ โดยระบุว่าบัณฑิตสามารถหลีกเลี่ยงความประมาณได้เมื่อมีความไม่ประมาณ การรู้และการเห็นเป็นสิทธิของพระพุทธเจ้าที่มีปัญญาสูงกว่า การประพฤติตนของบัณฑิตจึงควรตั้งอย

ประโยค๒ – พระธรรมปทุตฺตอมภควาแปล ภาค ๒ – หน้าที่ 138 นำเพียญปฏิปทาอันสมควรแก่ความไม่ประมาทนั้นอยู่ ซึ่งสู่ปัญญา เพียงดังปราเสทะ กล่าวคือ ทิพพจิญญอันบริสุทธิ์ โดยอรรถว่าสูง เยี่ยม ด้วยปฏิปทานั้น จงตอบล

เนื้อหาในบทนี้กล่าวถึงการพิจารณาในพระธรรมปทุตฺตอมภควา โดยเฉพาะแนวคิดเกี่ยวกับปฏิปทาที่ช่วยให้เข้าถึงปัญญา ผ่านการเปรียบเทียบเหมือนคนที่ยืนอยู่บนยอดเขาซึ่งสามารถเห็นผู้ที่ยืนอยู่ด้านล่างได้อย่างชัดเจน

ประโยค - พระอุโบสถรองรับแปล ภาค 2 - หน้า 139 6. เรื่องภิกษุ 2 สาย [20] [ข้อความเบื้องต้น] พระศาสดา เมื่อประทับอยู่ในพระเทวเถรวัน ทรงปรารภกิริย 2 สายา ตรัสพระธรรมเทศนาว่า "อุปุปฏโต มุตมุตโต" เป็นต้น. [

เนื้อหาเกี่ยวกับการสนทนาของภิกษุ 2 รูปที่มีปฏิปทาที่แตกต่างกัน ภิกษุหนึ่งมีการเตือนเกี่ยวกับการทำสมาธิและการปฏิบัติธรรม ความสำคัญของการมีวินัยในชีวิตของสงฆ์และการปฏิบัติตามธรรมของพระพุทธเจ้า โดยมีการก

ประโยค๒ - พระธัมมปฎิสังขาฯแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 140 ตลอดทั้งกลางคืนกลางวัน "ไม่ควรหรือ?" ดังนี้แล้ว อึเข้าไปยังที่อยู่ของตนแล้วนอนหลับ ฝ่ายภิษุณอณนี้ พักผ่อนในชั่วโมงยามแล้ว กลับขึ้นทำสมาธิในปัจจิมายม.

บทสนทนาระหว่างพระศาสดากับภิกษุทั้งสองเกี่ยวกับการทำสมาธิและความไม่ประมาท โดยภิกษุหนึ่งนั่งทำสมาธิอย่างไม่หลับนอน ในขณะที่อีกคนกลับประมาท และปล่อยเวลาให้ผ่านไปเปล่าๆ พระศาสดาได้ตรัสสอนให้รู้ถึงคุณค่าขอ

ปรัชญา - พระธัมม์ทัศนะถูกแปล ภาค ๒ - หน้า 141 ไม่ประมาณให้เป็นผู้ประมาณ, เธอเป็นเหมือนม้าตัวทรงพล ขาดเชาว์ แล้วในสำนักแห่งบุตรของเรา, ส่วนบุตรของเรานี้ เป็นเหมือนม้าที่มี เชาว์รู้ในสำนักของเธอ ดังนี้

เนื้อหาได้พูดถึงการเปรียบเทียบระหว่างผู้ที่มีสติและผู้ที่ขาดเชาว์ พร้อมทั้งการอธิบายเกี่ยวกับประเด็นสำคัญในเรื่องของความไม่ประมาณในพระพุทธศาสนา โดยยกตัวอย่างบุคคลที่มีปัญญาและสติในการดำเนินชีวิต พระชิ

ประโยค๒ - พระธรรมปิฎกอรรถแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 142 บทว่า สุมโมโส เป็นต้น ความว่า บุคคลผู้มีปัญญายอดเยี่ยม ย่อมละบุคคลผู้เห็นปานนั้นไป ด้วยนิสัยเป็นที่น่ายินดีว่า เมื่อตนมีปัญญาขึ้น พยายามเรียนสูตร หนึ่

เนื้อหาพูดถึงบุคคลที่มีปัญญายอดเยี่ยมที่พยายามเรียนรู้และฝึกฝนตัวเอง โดยยกตัวอย่างว่าผู้มีปัญญาจะเข้าถึงธรรมะและหลีกเลี่ยงความทุกข์ในวัฏสงสารได้ นอกจากนี้ ยังกล่าวถึงการบรรลุธรรมในกรณีของชนจำนวนมากที่

ประโโยค๓ - พระธัมม์ทัปอภิวัติฉบับ ภาค ๒ - หน้าที่ 143 ๓. เรื่องท่ว่าสักกะ [๒๑] [ข้อความเบื้องต้น] พระศาสดา เมื่อทรงอาศัยเมืองวาสสดี ประทับอยู่ในฌาณวารา- ศาลา ทรงเปราสักกะเทวราช ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า

บทนี้กล่าวถึงเหตุการณ์ที่พระศาสดาประทับอยู่ในเมืองวาสสดีและตรัสพระธรรมเทศนาเกี่ยวกับท้าวสักกะ ผู้ซึ่งมีความสำคัญในบัลลังก์ของเทพ โดยพระองค์ทรงถามเกี่ยวกับการมองเห็นของท้าวสักกะในฐานะเทพเจ้า จากการสนทน

ประโยค๑๒ - พระบัณฑุปัตถุฉากแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 148 ของคนทั้ง ๒ แม้คนอื่น ๆ อีก ก็ได้ทำอย่างนั้น รวมคนทั้งหมดจึงเป็น ๓๓ คน ด้วยประกาศนี้ [สหาย ๑๓ คน ถูกว่าว่าเป็นโจร] ชนเหล่านั้นแม่ทั้งหมด มีมือถืออ

บทนี้อภิปรายเกี่ยวกับการกระทำของคนที่ถูกเรียกว่าโจรและปฏิกิริยาของนายบ้านที่เห็นพวกเขาว่ามีการกระทำที่ไม่เหมาะสม เขาพยายามชักชวนให้ทำกิจกรรมที่เหมาะสมมากขึ้น แต่ก็ถูกคัดค้าน ซึ่งนำไปสู่การแจ้งเรื่องให

ประโยค๑ – พระธัมม์ปทัฏฐกถาแปล ภาค ๒ – หน้าที่ 150 พวกมคะ. ใคร กราบทูลอย่างนั้น พระเจ้าข้า? พระราชา, นายบ้าน, พ่อ. พวกมคะ. ขอบคุณ พวกบ้านพระองค์ไม่ได้เป็นโจร, แต่พวก ข้าพระองค์ ชำระหนทางไปสวรรค์ของตน

ในหน้าที่ 150 ของพระธัมม์ปทัฏฐกถาแปลกล่าวถึงการสนทนาที่มีกลุ่มคนกราบทูลพระราชาเกี่ยวกับการทำบุญเพื่อเข้าสู่สวรรค์ และพระราชาทรงให้คำชี้แนะซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการทำกรรมดีไม่เพียงแต่สำหรับตัวเ

ประโยค๒ - พระตรีมังปิฎกฉบับแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 153 นายมะ ปลูกต้นทองหลางต้นหนึ่งไว้ ไม่สู้พาศา แล้วปูแผ่นศิลาคราวที่โคนต้นทองหลางนั้น พวกที่เข้าไปแล้ว ๆ สู้ศาลา แลดูซ่อฟ้า อ่านหนังสือแล้ว ข้อพูดกันว่า

ในบทนี้พูดถึงการที่นายมะได้ปลูกต้นทองหลางและสร้างศาลาเพื่อเป็นที่พักสำหรับผู้มาทำบุญ นางสุนันทาคิดว่าเข้าไปทำศาลาอาจจะทำให้พวกเขาไม่สามารถได้ส่วนบุญ แต่สุธรรมกลับมีความคิดสร้างสาระโบกธรณีเพื่อช่วยเหลื

ประโยค- พระอัฏฐบุตรฉบับแปล ภาค 2- หน้าที่ 159 เจ้าจักเยี่ยมหญิงสาวของเจ้าไหมเล่า? นางนกยาง. หมอผมจังไปในที่นั้นได้อย่างไร ท้าวสักกะ ตรัสว่า "เราจักนำเจ้าไปในที่นั้น" ดังนี้แล้ว นำไปสู่ทวีโลก ปล่อยไว้

ในบทนี้ ท้าวสักกะนำทางนางนกยางไปยังทวีโลก โดยมีการสนทนาเกี่ยวกับการพบปะกับหญิงสาวและการรับรู้เกี่ยวกับความงามของพวกนาง พระมหาสีทัง 3 เข้ามาเกี่ยวข้องในการสนทนา และนางนกยางแสดงความปรารถนาที่จะพบหมอผมขอ

ประโยค๒ - พระธัมม์ปัททุติฉบับแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 160 หว้างสักกา เจ้าผึ้งรักษาโอวาทที่เราให้ไว้ได้ไหม? นางนกยุง รักษาได้ พระเจ้าข่า. ลำดับนั้น หว้างสักกา ก็ประทานศีล & แก่นาง แล้วว่า "เจ้าของเป็นผู้มี

เรื่องที่เล่าถึงนางนกยุงที่รักษาศีล ดำเนินตามคำสอนของหว้างสักกาและผลของการรักษาศีลอันนำไปสู่วิวัฒนาการในชีวิต นางได้พบกับการชูชีวิตและการเปลี่ยนแปลง เมื่อไรก็ตามที่นางไม่ได้ปลาด้วยการเอาเอง จะพบกับควา

ประโยค - พระธัมปทัฏฐกถาแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 161 ต่อมา ในเวลาที่นางมีอายุรวา ๕๕-๖๕ ปี ท้าวสักกะทรงคำนึงถึงว่า "นางเกิดที่ไหนหนอ?" (ได้) เห็นแล้ว ทรงจามร่า "บัดนี้ควรที่จะไปนั่น" ดังนี้แล้ว จึงทรงอภิเษก

เนื้อหาในหน้านี้พูดถึงเหตุการณ์ที่ท้าวสักกะคิดถึงนางผู้มีอายุประมาณ 55-65 ปี และการเสด็จเข้าสู่เมืองพาราณสีเพื่อเสด็จอภิเษก พร้อมกับเหตุการณ์การแจกจ่ายฝีกเหลือง การพูดคุยเกี่ยวกับศิล รวมถึงการสร้างควา

ประโยค๖ - พระจิตบนที่ถูกจูบแสก ภาค ๒ - หน้าที่ 162 ลักเอาไปได้ ให้รู้จักพระองค์แล้ว ตรัสว่า "นี่ทรัพย์สำหรับเลี้ยง ชีวิตของเธอ, เธอจงรักษาศีล ๕ อย่าให้ขาด" แล้วแต่ศีกหลีกไป. [nang สุขาดิาจของอสูร] ฝ่า

ในเนื้อหานี้กล่าวถึงการรักษาศีล ๕ ของนางสุขาดา ที่ทำให้เธอมีรูปสวยและพรหมจรรยาที่ดี โดยประวัติศาสตร์รายงานว่า ท้าวสักกะได้เห็นความดีนี้และพยายามนำเธอกลับจากภพอสูร ด้วยการสร้างภาพของความรักและการเลือกผ

ประโยค๙ - พระอึมปัททุถูกถ่ายแปล ภาค ๒ - หน้า ๑๕๓ กาลประมาณเท่านี้ บัดนี้ได้แล้ว ผู้ที่แก่กว่านี้เล สมควรแก่พระ ชิตาของท่านเถอะ" ดังนั้นแล้ว จึงหลีกไป ฝ่ายท้าวสักกะ ทรงจับอสรัญญาที่มือแล้ว ทรงประกาศ ว่

ในดาวน์โหลดที่เกิดขึ้นในสัมมิลินวัน ท้าวสักกะทรงเตรียมการเกี่ยวกับอสรัญญ์และการเสด็จของพระพักตรุสุเทพนคร โดยได้รับการสนับสนุนจากมาตลี เมื่อนกหนึ่งร้องเสียงดัง ทำให้เกิดความตื่นตกใจ แต่ท้าวสักกะได้ให้ค

ประโยค๒ - พระฐัมม์ทัฬฐถูกแปล ภาค ๒ - หน้าที่ 164 เข้าไปสู่สุริยตามทางที่มาแล้วนั้นแล ไม่ยกสะขึ้นอีก. ฝ่ายท้าวสักกะ ทรงนางสาวอรุושרซื้อสุขาไปพนนครแล้ว ทรงสถานาไว้ในตำแหน่งหน้าหมานองอัปสร ๒ โกฏกิ่ง. งาม

เนื้อหานี้กล่าวถึงการที่ท้าวสักกะพานางสาวอรุผู้หญิงทำการขอพระราชาที่จะให้ติดตามไปในทุกที่ อีกทั้งยังมีการอภิปรายถึงพวกอรุทธที่พยายามจะรบกันเพื่อทดสอ

ประโยค๙ - พระธัมมปทุฒอุคฉลับแปล ภาค ๒ - หน้าid 165 ประมวลนั้น บัณฑิตทั้งหลายมีพระพุทธเจ้าเป็นต้น สรรเสริญ แล้ว เพราะว่าการบรรลุคุณสมซึ่งเป็นโลเกียและโลภุตตะเมฉ ทั้งหมด่อมมีได้ เพราะอาณาจักวาไม่ประมาณ

บัณฑิตยกย่องพระพุทธเจ้าเกี่ยวกับความไม่ประมาณ ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่ส่งผลให้เข้าถึงความเป็นผู้ประเสริฐ ความไม่ประมาณนำไปสู่คุณวิเศษในโลกจึงเป็นที่ชื่นชมในวงการบัณฑิต การเข้าใจและใช้ความไม่ประมาณทำให้บัณ